نی را به من بسپار و « تو » بخوان !

که « آواز » سایه ای دلپذیر است .

آنگاه که خیالات رنگ باخته و محو می شوند

تنها صدای ناله نی است که می ماند . . . . . .

**********************************************

هیچ کس اولین عشق خود را از یاد نمی برد

و همواره خاطره آن ساعت های غریب را مرور می کند .

خاطراتی که تا ژرفای درونش نفوذ کرده

و با همه تلخی های مرموزش او را شاد و خوشحال می کند .